فلسفه و تاریخچه مهر نماز چیست؟


مهر نماز چیست؟

مهر نماز تکه ای سنگ، گل شکل داده شده و یا خاک قالب زده است. مسلمانان شیعه، هنگام سجده پیشانی خود را برآن قرار می دهند. شیعیان سجده بر مُهر را الزامی نمی دانند؛ بلکه سجده بر زمین، خاک، سنگ و آنچه از زمین روییده که غیر خوراکی و پوشاکی است، را ملاک می دانند.  این ملاک بر اساس سیره پیامبر (ص) و اهل بیت می باشد. مُهر وسیله ای است که سجده بر خاک را در هر جا و هر مکان سهل و آسان می سازد. در ادامه به فلسفه و تاریخچه مهر نماز بررسی می شود.

مُهر نماز، تربت امام حسین (ع) ، فلسفه و تاریخچه مهر نماز

دیدگاه شیعه در مورد مهر نماز

بر اساس فقه شیعه مُهردرسجده موضوعیت ندارد بلکه به هنگام سجده در نماز ، باید بر خاک یا سایر اجزای زمین یا بر چیزهایی که از زمین می‌روید به جز خوردنی‎ها یا پوشیدنی‌ها سجده کرد(۱).

همچنین بنابر فقه شیعه، سجده برتربت کربلا مستحب و بهترین چیزی است که سجده بر آن صحیح است(۲). از این رو شیعیان از تربت امام حسین (ع) مهر نماز ساخته‌ و بر آن سجده می‌کنند(۳).

فلسفه و تاریخچه مهر نماز، تربت امام حسین، مهرنماز
تربت امام حسین، مهر نماز ، مُهر نماز خاک کربلا

علت استفاده از مهر در نماز چیست؟

علت استفاده از مهر این است که اولا : بنا بر روایات بسیارى – که شیعه و سنى نقل نموده اند – پیامبر ( ص ) بر خاک سجده مى کردند و در تابستان که بر اثر هواى عربستان خاک و ماسه هاى کف مسجد النبى ( ص ) بسیار گرم و سوزان مى شد , بر حصیر سجده مى کردند . هشام از حضرت امام صادق ( ع ) پرسید : مرا آگاه ساز بر چه سجده رواست و بر چه ناروا . فرمودند : سجده تنها بر زمین و آنچه مى‌روید جایز است ، جز آنچه که پوشیدنى و خوردنى است . باز پرسید : فدایت شوم ! فلسفه آن چیست ؟ فرمودند : زیرا سجده خضوع در پیشگاه خداوند – عز و جل – است ، پس نشاید که بر پوشیدنى و خوردنى انجام گیرد زیرا دنیا گرایان بنده خوردنى‌ها و پوشیدنى‌هایند ، و سجده‌گر در سجده‌اش خداى را پرستشگر است . لاجرم نشاید که پیشانى خود برمعبود دنیا گرایان – که فریفته فریبایى آنند – بسایند »


پانویس

  1. حر عاملی، وسائل الشیعه، ۱۴۰۹ق، ج۵، ص۳۴۳؛ علامه حلی، اجوبه المسایل المهنائیه، ۱۴۰۱ق، ص۹۲؛ بروجردی، تبیان الصلاه، ۱۴۲۶ق، ج۶، ص۶۸؛ قمی، طباطبایی، الدلائل فی شرح المسائل، ۱۴۲۳ق، ج۲، ص۲۷۶.
  2.  شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ۱۳۶۷ش، ج۱، ص۲۶۸-۲۶۶؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ۱۴۰۹ق، ج۵، ص۳۶۶-۳۶۷.
  3. امینی، السجود علی التربه الحسینیه، ۱۴۲۲ق، ص۶۶-۶۷.

درج دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *